باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ؟ می شود؟

آرام تلقین می کنم

حالم ؟ نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

            این جمله را با تلخی اش،صد بار تضمین میکنم ....

 باید رفت ...

همه چیز به پایان رسید

آری وقت رفتن است ...

وقت سفر کردن و دل کندن ...

وقت جدایی ...

پای رفتن نیست ...

اما باید رفت ...

رفت و مقصد را جست

نمی دانم به کدامین سو می روم ...

اما می روم ...

باید ادامه داد ...

هنوز مانده ...

مسیر طولانی و مقصد دور ...

هم شادن و هم غمگین

شادم از پایان و غمگینم از پایان

کوله بارم را بسته ام ...

آماده ی سفر ...

اما دل کندن دشوار است از عزیزان

رسم روزگار این است ...

جدایی از کسانی که دوستشان داری

سخت است اما چاره ای نیست

دلم برای همه تنگ می شود ...

رفتن اجباریست ...

ماندن بعید ...

تنها باید رفت و سفر کرد

تنها باید ادامه داد

                                                       آری می روم ...

                           من و از این دل خوشی ها آرامشم جدا نکن

                  من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم

              واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر میکشم

من و تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدس

                           بوسیدنت برای من تولد یک نفسه

چشمای مهربون تو من و به آتیش میکشه

                           نوازش دستای تو عادت ترکم نمیشه

فقط تو آغوش خودم دغدغه ها تو جا بزار

                           به پای عشق من بمون هیچکس و جای من نیار

                       مهر لبات و روتن و روی لب کسی نزن

                             فقط به من بوسه بزن

                           به روح و جسم و تن من

                                       وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

                                      گر شکستیم ز غفلت،من و مایی نکنیم

یادمان باشد سر سجاده عشق

                                      جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

                   یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

            طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

   از فراموشی دراغوشت کنم

      میروم از رفتن من شادباش

         از عذاب دیدنم آزاد باش

            گرچه تو تنها تر از من میشوی

               ارزو دارم ولی عاشق شوی

                 آرزو دارم بفهمی درد چیست

                    تلخی برخوردهای سرد چیست؟

 تو را خواهم 

 تو را تنها

                                                                                که در یک گوشه ی قلبت به جا مانم

                                                                                            نه با یک حلقه ی زرین

                                                                             نه با یک بوسه ی شیرین

                                                 فقط برای چشمهای مهربانت آشنا مانم

                                                   ای کاش این سکوت را بشکنند

                                                            نگاه بی آرایش تو
 
                             تا بگویمت تا آخرین نکته ی جان

  دوستت دارم       دوستت دارم

آره بازم منم همون دیونه همیشگی

فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت

دلم واست تنگ شده بود این نامرو برات نوشت

حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه

جای نگات بدجوری تو صحن چشمام خالیه

ابرا همه پیشه منن

اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هرچی بگم جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم

رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

نمیدونی چقدر دلم تنگ برای دیدنت

برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت

به خاطرت مونده بگی همیشه چشم براهته

یک قلب تنها و کبود هلاک یک نگاهته

من میدونم من میدونم همین روزا عشق من از یادت میره 

بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره

روزات بلند یا کوتاه ؟ دوست شدی اونجا با کسی ؟

بیشتر از این منو نذار تو غصه و دلواپسی

یک وقت منو گم نکنی تو دود اون شهر غریب

یک سرزمین غربته با صدتا نیرنگ و فریب

فدای تو یک وقت شبها بیخوابی خستت نکنه

چادر شب لطیفتو از روت شبها پس نزنی

تنگ بلور آبت و یک وقت ناغافل نشکنی

اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون

من تورو سپردم دست خدای مهربون

از وقتی رفتی آسمونمون پر از کبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بدتره

غصه نخور تا تو بیای حال منم اینجوریه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره

از وقتی رفتی چشمام شده کاسه خون

امروز دیدم دیگه داری منو فراموش میکنی

فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی

گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست

عکسای نازنینت با چندتا گل کنارمه  

تنها دلیل زندگیم با یک غمی دوست دارم

داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر

دلم واست شور میزنه این دل و بی خبر نذار

فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم

به جونه تو فقط دارم یک قطره خواهش میکنم

آری آغاز دوست داشتن است

                                 گرچه پایان راه ناپیداست

               من دگر به پایان راه نیندیشم لیکن که همین دوست داشتن زیباست

سادگي را دوست دارم

                  چون با صداقت است و هيچ دروغي در آن راه ندارد

 مانند کودکي است که با چشمان معصوم اش به همه نگاه ميکند

                   و با معصوميت اش هزاران حرف به دنيا ميزند

  می رسد روزي كه بي من روزها رو سر كني

  مي رسد روزي كه مرگ رو باور كني

  مي رسد كه تنها در كنار قبر من

                                  شعر هاي كهنه ام رامو به مو از بر كني

                      كاش مي شد هرچه هست بر دفتر خوبي نوشت

 كاش مي شد از قلمهايي كه بر عالم رواست

                                               بــا محبت، بــا وفــا، بــا مهربــانيها نوشت

كاش مي شد اشتبــاه هرگز نبـودش در جهان

                                               داستــان زنــدگانــي بـي غلط حتـي نـوشت

كاش دلـها از ازل مهمور حسرتــــها نـــبــود

                                                كاين همه، اي كاشها بـر دفتـر دلها نـوشت

                         تو را دردل

                                    دل را موقع تپیدن

                           و تپیدن را به خاطرتو دوست دارم

من غم را در سکوت

                         سکوت را در شب

                                      شب را دربستر

                    بستررا برای اندیشیدن به خاطرتو دوست دارم

من بهاررا به خاطر شکوفه هایش

                     زندگی را به خاطر زیباییش

                              و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم

                    من دنیا را به خاطر خدایش خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم

نمیدانم زندگی چیست؟؟

 اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰ اگر زندگی خروش جویبار است

  سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی

وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم .

دست خودم نیست

اگر می بینی عاشق تو هستم ، دیوانه تو هستم ، و تمام فکر و زندگی من تو شده ای
به خدا بدان که این دست خودم نیست!

اگر میبینی چشمانم در بیشتر لحظه ها خیس است و دستانم سرد است و اگر میبینی همه لحظه های دور از تو بودن اینهمه سخت و پر از غم و غصه است بدان که این دست خودم نیست!

دست خودم نیست که همه لحظه ها تو را در جلو چشمانم میبینم و به یاد تو می باشم.

دست خودم نیست که دوست دارم همیشه در کنارت باشم ، دستانت را بگیرم ، بر
لبانت بوسه بزنم و تو را در آغوش خودم بگیرم!

به خدا دست خودم نیست که هر شب به آسمان نگاه می اندازم و ستاره ای درخشان را میبینم و به یاد تو می افتم!

دست خودم نیست که هر سحرگاه به انتظارت مینشینم تا در آسمان دلم طلوعی دوباره داشته باشی

                                                *** از وقتی که رفتی! ***

وقتی تو نیستی ؛ رنگ دریا را دوست ندارم، شب به پایان می رسد ، شب را نیز دوست ندارم؛‌ از لا به لای مریم های خفته با فانوسی کم سو راهی به سویت می جویم و تو نیستی، نیستی تا ببینی که چقدر امشب آسمان زیباتر است اما این آسمان را نیز در نبود تو دوست ندارم.